1- دانشجوی دکتری روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران
2- دانشیار گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران ، sh.khaleghipour@iau.ac.ir
3- استادیار گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران
چکیده: (17 مشاهده)
زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی فرزندپروری مثبتنگر بر رابطۀ والد–فرزندی و شایستگی اجتماعی فرزندان نابینا انجام شد.
روش: پژوهش حاضر نیمهتجربی با طرح پیشآزمون–پسآزمون و پیگیری همراه با گروه گواه و جامعۀ آماری شامل مادران دارای فرزند نابینا ۱۲ تا ۱۶ ساله مشغول به تحصیل در مدارس ویژۀ نابینایان شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود. نمونۀ پژوهش۳۰ زوج مادر-فرزند بود که با توجه به ملاکهای ورود با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ زوج) و گواه (۱۵ زوج) جایدهی شدند. مادران گروه آزمایش شیوهنامۀ فرزندپروری مثبتنگر دیوید و دیجوزپه (۲۰۱۶) را طی ده جلسه ۹۰ دقیقهای هفتگی دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامۀ رابطۀ والد–فرزندیی فاین و همکاران (۱۹۸۳) و پرسشنامۀ شایستگی اجتماعی زو و جی (۲۰۱۲) بودند. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS نسخۀ ۲۶ تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد در متغیرهای رابطۀ والد–فرزندی و شایستگی اجتماعی، اثر زمان و اثر متقابل زمان و گروه معنادار است(p<0.01) . یافتهها تفاوت معنادارِ روند تغییرات بین دو گروه در طول زمان را نشان داد. اثرات آموزش فرزندپروری مثبتنگر در گروه آزمایش پایدار بود و تغییرات ایجادشده در رابطۀ والد–فرزندی و شایستگی اجتماعی در طول زمان حفظ و تثبیت شد.
نتیجهگیری: آموزش فرزندپروری مثبتنگر به مادران موجب بهبود پایدار رابطۀ والد-فرزند و شایستگی اجتماعی فرزندان نابینا شد. بنابراین، استفاده از این شیوهنامه میتواند در برنامهریزیهای آموزشی و درمانی برای خانوادههای دارای فرزند نابینا مؤثر واقع شود.
نوع مطالعه:
اصیل پژوهشی |
موضوع مقاله:
آسیب دیده بینایی دریافت: 1404/2/23 | ویرایش نهایی: 1405/7/5 | پذیرش: 1404/11/21 | انتشار: 1405/6/10 | انتشار الکترونیک: 1405/6/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول