، Nashriyeh2005@gmail.com
چکیده: (3012 مشاهده)
«در خود ماندگی»را میتوان یک بیماری با طیف گسترده معرفی کرد.این بیماری میتواند نشانههای فراوانی داشته باشد که توسط این نشانهها در خود ماندگی را میتوان از درجات خفیف تا شدید درجهبندی کرد. افراد دارای در خود ماندگی اغلب در سه زمینه با مشکل مواجهاند این مشکلات موسوم به«اختلال سه وجهی» هستند:1)مراودهی اجتماعی(دشواری در ایجاد روابط اجتماعی)،2)ارتباط اجتماعی(دشواری در ایجاد ارتباط لفظی و غیر لفظی)،3)تخیل(دشواری در یادگیری بازیهایی که چند نفر در آنها درگیر هستند و یا باید از قدرت تخیل برای فهم آنها استفاده کرد) روشهای درمانی و ترتیتی نیز برای افراد مبتلا به در خود ماندگی به کار گرفته میشود که عبارتاند از: روش تحلیل رفتار کاربردی ،روش تیچ ،روش ارتباط با تبادل تصویر ،روش Floor Time ،روش داستانهای روش یکپارچگی حسی ،روش داستانهای اجتماعی ،روشهای درمانی مکمل و روشهای رفتار درمانی و بهبود ارتباط.در این مقاله این روشهای درمانی مورد بررسی قرار میگیرد.
نوع مطالعه:
مروری |
موضوع مقاله:
اتيسم دریافت: 1398/10/28 | پذیرش: 1398/10/29 | انتشار: 1398/10/29 | انتشار الکترونیک: 1398/10/29
ارسال پیام به نویسنده مسئول