1- ، cheldavi.r@yahoo.com
چکیده: (15 مشاهده)
زمینه و هدف: لکنت زبان یکی از شایعترین اختلالهای گفتاری است. دانشآموزانی که دچار لکنت زبان هستند در معرض مشکلات روانی بیشتری قرار دارند. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر باورهای خودکارآمدی و خودگسستگی دانشآموزان پسر دوره متوسطه دوم دارای لکنت زبان شهر اهواز بود.
روش: نمونه این پژوهش شامل چهار نفر از این افراد بود که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. در این پژوهش از طرح تجربی تکآزمودنی از نوع خط پایه چندگانه همزمان استفاده شد. شرکتکنندگان در سه مرحله خط پایه، هشت جلسه مداخله درمانی و دو نوبت پیگیری شرکت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه باورهای خودکارآمدی شِرر و مقیاس خودگسستگی هیگینز بود. دادهها به روش ترسیم دیداری، فرمول درصد بهبودی و اندازه اثر تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت بر افزایش باورهای خودکارآمدی و کاهش خودگسستگی دانشآموزان دارای لکنت زبان اثر معناداری داشت.
نتیجهگیری: درمان متمرکز بر شفقت با کاهش خودانتقادی و افزایش پذیرش خود، خودکارآمدی را در دانشآموزان دارای لکنت زبان تقویت و خودگسستگی را کاهش میدهد. این رویکرد با پرورش مهارتهای زندگی سالم، تابآوری و روابط اجتماعی بهتر، به آنها کمک میکند با مهربانی و بدون قضاوت منفی با خود مواجه شوند. بنابراین درمان متمرکز بر شفقت میتواند بهعنوان روشی مؤثر بر باورهای خودکارآمدی و خودگسستگی برای مشاوران مدارس، معلمان و رواندرمانگران مورد استفاده قرار گیرد.
نوع مطالعه:
اصیل پژوهشی |
موضوع مقاله:
مشکلات يادگيري دریافت: 1404/5/22 | ویرایش نهایی: 1405/4/9 | پذیرش: 1405/2/6 | انتشار: 1405/2/15 | انتشار الکترونیک: 1405/2/15
ارسال پیام به نویسنده مسئول