زمینه و هدف: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی شناختدرمانی فرآگاهیمحور بر شفقت بهخود، فشار فرزندپروری و رشد پساز ضربه در مادران کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام شد.
روش: روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماری پژوهش تمام مادران کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم شهر دزفول در سال 1403 را در بر میگرفت و حجم نمونه شامل 30 نفر از مادران این کودکان بود که با روش نمونهگیری هدفمند و با توجه بهملاکهای ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش مداخلۀ درمانی را در هشت جلسۀ 90دقیقهای بهطور هفتگی دریافت نمود. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل شفقت بهخود (نف، 2016)، فشار فرزندپروری (آبدین، 1995) و رشد پساز ضربه (تدسچی و کالهون، 1996) بودند. دادهها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تکمتغیره، با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: براساس یافتهها بین گروه آزمایش و گواه از نظر شفقت بهخود، فشار فرزندپروری و رشد پساز ضربه تفاوت معناداری وجود داشت (0/001>p). بهعبارت دیگر شناختدرمانی فرآگاهیمحور موجب بهبود شفقت بهخود، کاهش فشار فرزندپروری و افزایش رشد پساز ضربه شد.
نتیجهگیری: منطبق با یافتههای این پژوهش میتوان مداخلۀ شناختدرمانی فرآگاهیمحور را بهعنوان روشی کارآمد جهت بهبود شفقت بهخود، کاهش فشار فرزندپروری و افزایش رشد پساز ضربه در مادران کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم پیشنهاد کرد.
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |