زمینه: کودکان کمتوانذهنی دارای اختلالهای گوناگون هستند. شناسایی مشکلات آنان و عوامل مرتبط با آن و در نظر گرفتن مداخلههای درمانی و آموزشی میتواند در حمایت و راهنمایی این کودکان و خانوادههایشان توسط سازمانهای حمایتی مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی رواندرمانی پویشی فشرده کوتاهمدت بر اضطراب اجتماعی کودکان کمتوانذهنی با اختلال ادراک بصری غیروابسته به حرکت انجام شد.
روش: جامعه آماری شامل همه کودکان کمتوانذهنی شهرکرد در سال تحصیلی 96-1395 بود که از بین آنها 16کودک با هوشبهر 50 تا 70 در محدوده سنی 8 تا 12سال بهصورت نمونهگیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در 2گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. از پرسشنامه اضطراب اجتماعی برای جمعآوری اطلاعات استفاده شد. درمان مبتنیبر رویکر دوانلو روی گروه آزمایش به صورت انفرادی، هفتهای 2بار در 12جلسه 60دقیقهای اجرا شد. پردازش دادههای پژوهش با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (تحلیل کوواریانس یکمتغیره) انجام شد.
یافتهها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که پس از کنترل نمرات پیشآزمون بین 2گروه آزمایش و گواه در متغیر اضطراب اجتماعی تفاوت معناداری وجود دارد (05/0P<).
نتیجهگیری: براساس این یافتهها میتوان گفت تشخیص بهنگام کودکان با اختلال هماهنگی رشد در ادراک بینایی و انجام مداخلههای مناسب مانند رواندرمانی پویشی کوتاهمدت فشرده در درمان و پیشرفت این کودکان موثر است.
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |