fa تأثیر درمان تعامل والد-کودک بر علائم، عملکرد رفتاری و مهارت های اجتماعی کودکان با اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی اختلالات رفتاري Behavior Disorder اصیل پژوهشی Original Article چکیده<br> زمینه و هدف: هدف از این پژوهش بررسی تأثیر درمان تعامل والد-کودک به مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه<br> همراه با بیش فعالی نوع عمدتاً بیش فعال تکانش گر بر کاهش علائم، بهبود عملکرد رفتاری در منزل و بهبود مهارت های<br> اجتما عی فرزندان شان بود.<br> روش: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را مادران<br> و دانش آموزان پسر با اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی 7 تا 10 ساله که در سال تحصیلی 1402 - 1401 در ناحیه 2<br> آموزش و پرورش شهرری مشغول به تحصیل بودند، تشکیل می داد. روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری دردسترس و<br> غربالگری اولیه با استفاده از پرسشنامه کانرز کودکان با اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی انجام گرفت و نمونه<br> انتخاب شده تعداد 30 کودک و مادرانشان بودند که به صورت تصادفی به 2 گروه آزمایشیی و گواه تقسیم شدند. ابزار<br> سنجش شامل پرسشنامه کانرز والدین ) 1999 (، پرسشنامه عملکرد رفتاری کودکان در منزل فرم والدین سوانسون ) 1992 ( و<br> پرسشنامه مهارت اجتماعی گرشام و الیوت ) 1990 ( بود. درمان تعامل والد-کودک در قالب 12 جلسه 60 دقیقه ای در گروه<br> آزمایشی اجرا شد. در پایان 2 گروه پرسشنامه های مذکور را به عنوان پس آزمون تکمیل کردند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از<br> نرم افزار SPSS نسخه 24 و تحلیل کوواریانس استفاده شد.<br> یافته ها: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد، بین گروه آزمایشی که درمان تعامل والد-کودک را دریافت کردند و<br> گروه گواه که هیچ گونه درمانی دریافت نکردند، در هریک از مؤلفه های پژوهش تفاوت معناداری وجود داشت و باعث<br> کاهش علائم اختلال نارسایی توجه همراه با بیش فعالی و بهبود عملکرد رفتاری و مهارت اجتماعی کودکان شد.<br> نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد درمان تعامل والد-کودک می تواند به عنوان یک روش غیردارویی مؤثر در درمان<br> اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی توصیه شود.<br> &nbsp; Abstract<br> Background and purpose: This study aimed to examine the effect of Parent-Child Interaction Therapy<br> (PCIT) provided to mothers of children with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD), mostly<br> hyperactive-impulsive type, on reducing symptoms, improving behavioral performance at home, and<br> enhancing social skills in their children.<br> Method: The research employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest and a control group.<br> The statistical population consisted of boys aged 7 to 10 years diagnosed with ADHD, who were studying<br> during the 2022-2023 academic year in District 2 of Rey City, along with their mothers. Participants were<br> selected using convenience sampling and screened using the Conners Parent Rating Scale to identify<br> children with ADHD. A total of 30 children and their mothers were randomly assigned to either the experimental<br> group or the control group. The research instruments included the Conners Parent Rating Scale (1999), the<br> Swanson Parent-Reported Home Behavior Scale (1992), and the Social Skills Rating System (Gresham<br> & Elliott, 1990). The Parent-Child Interaction Therapy was performed in twelve 60-minute sessions in<br> experimental group. Data were analyzed using analysis of covariance.<br> Results: The results of covariance analysis (ANCOVA) revealed significant differences between the<br> experimental group, which received PCIT, and the control group, which did not receive any intervention. The<br> findings demonstrated that PCIT effectively reduced ADHD symptoms, improved behavioral performance at<br> home, and enhanced social skills in children.<br> Conclusion: The findings indicate that Parent-Child Interaction Therapy can be recommended as an<br> effective non-pharmacological intervention for managing ADHD symptoms and associated behavioral and<br> social challenges.<br> &nbsp; واژه های کلیدی: اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی, درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک, عملکرد رفتاری, مهارت های اجتماعی Keywords: Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD), Behavioral performance, Parent-Child Interaction Therapy (PCIT), Social skills 20 30 http://exceptionaleducation.ir/browse.php?a_code=A-10-1887-2&slc_lang=fa&sid=1 mohsen amiri محسن امیری amiri_tmu@yahoo.com 4849505333 100319475328460018221 Yes Department of Psychology, University of Zanjan, Zanjan , Iran گروه روانشناسی دانشگاه زنجان sajede norouzian ساجده نوروزیان kordestanid@yahoo.com 100319475328460018222 100319475328460018222 No Department of Psychology, University of Zanjan, Zanjan , Iran گروه روانشناسی دانشگاه زنجان fateme heydari فاطمه حیدری belash13@yahoo.com 100319475328460018223 100319475328460018223 No Department of Psychology, azad university, islam shahr, tehran , Iran گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلام شهر، تهران najmeh sheydaie نجمه شیدایی amiri_atu@yahoo.com 100319475328460018224 100319475328460018224 No Department of Psychology, Faculty of Education and Psychology, yazd Branch, Islamic Azad University, yazd, Iran گروه روانشناسی دانشگاه ازاد یزد