جلد 2، شماره 151 - ( 4-1397 )                   شماره 151 صفحات 25-32 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه شهید بهشتی
2- واحد علوم و تحقیقات تهران
3- دانشگاه آزاد بندرگز
4- دانشگاه اهواز ، senkh.1991@gmail.com
چکیده:   (1444 مشاهده)
زمینه:­ همواره با توجه به آن­که وجهی از انسان­ها، شامل هیجان و درک اجتماعی می­باشد، بنابراین در بسیاری از تصمیم­ها و رویداد­ها این ویژگی­ها تاثیر­گذار است، مخصوصا در شرایط ارتباطی با افراد کم­توان که در وضعیت به مراتب نامناسب­تری به تناسب افراد بهنجار می­باشند. با توجه به مطلب فوق هدف پژوهش حاضر بررسی پیش­بینی بخشایشگری از روی میزان خشم وخود­شفقتی در مادر­یاران مراکز توانبخشی افراد کم­توان ذهنی است.
روش: روش انجام این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی 415 مادریار مراکز توانبخشی افراد کم­توان ذهنی سطح استان گلستان تشکیل دادند و با توجه به طرح پژوهش با استفاده از روش نمونه­گیری تصادفی ساده 200 نمونه انتخاب شدند و جمع­آوری اطلاعات به صورت فردی و در مراکز انجام گردید. در این پژوهش از پرسشنامه بخشودگی احتشام­زاده و همکاران (1389)، پرسشنامه میزان خشم باس و پری و پرسشنامه خود­شفقتی فرم بلند استفاده شد.
یافته ها: نتایج حاکی از آن است که در مجموع بین تمامی خرده مقیاس­های میزان خشم با بخشایشگری همبستگی معکوس و بین خرده مقیاس های خودشفقتی با بخشایشگری همبستگی مستقیم معناداری وجود دارند، همچنین مولفه­ی انزوا (19/0)، احساس مشترک انسانی (30/0)، مهربانی با خود (32/0) وکینه­توزی (34/0) توان پیش­بینی بخشایشگری را دارا می باشند.
نتیجه گیری: به طور کلی بخشایشگری تحت تاثیر مولفه­های هیجانی می­باشد و تلوحیات کاربردی بسیاری در حیطه­های درمانی و آموزشی در مراکز نگهداری کودکان کم توان ذهنی می­تواند داشته باشد.


 
متن کامل [PDF 180 kb]   (272 دریافت)    
نوع مطالعه: اصیل پژوهشی | موضوع مقاله: كم توان ذهني
دریافت: 1396/7/5 | ویرایش نهایی: 1398/7/30 | پذیرش: 1397/7/13 | انتشار: 1397/10/21 | انتشار الکترونیک: 1397/10/21